شدن سخت مىكوشند كه واقع كار آنها مكتوم بماند ، تا نيروهاى گروه خود را بيهوده از دست ندهند ، و براى ادامه مبارزه ذخيره كنند . هيچ عقلى اجازه نمىدهد كه در اين گونه شرائط ، مجاهدانى كه در اقليت هستند ، علنا و آشكارا خود را معرفى كنند و به آسانى از طرف دشمن شناسايى و نابود گردند . به همين دليل تقيه قبل از آنكه يك برنامه اسلامى باشد يك روش عقلانى و منطقى براى همه انسانهايى است كه در حال مبارزه با دشمن نيرومندى بوده و هستند . در روايات اسلامى نيز مىخوانيم كه تقيه به يك سپر دفاعى ، تشبيه شده است . امام صادق ع مىفرمايد : التقية ترس المؤمن و التقية حرز المؤمن : « تقيه سپر مؤمن است ، و تقيه وسيله حفظ مؤمن است » ( 1 ) . ( توجه داشته باشيد كه تقيه در اينجا تشبيه به سپر شده و سپر ابزارى است كه تنها در ميدان جنگ و مبارزه با دشمن براى حفظ نيروهاى انقلابى از آن استفاده مىشود ) . و اگر مىبينيم در احاديث اسلامى ، تقيه نشانه دين و علامت ايمان ، و نه قسمت از مجموع ده قسمت دين شمرده شده است همه به خاطر همين است . البته بحث در زمينه تقيه بسيار گسترده است كه اينجا جاى شرح و بسط آن نيست ، تنها هدف اين بود كه بدانيم آنچه را بعضى در مذمت تقيه مىگويند دليل ناآگاهى و بىاطلاعى آنها از شرائط تقيه و فلسفه آن است . بدون شك مواردى وجود دارد كه در آنجا تقيه كردن حرام است و آن در موردى است كه تقيه به جاى اينكه سبب حفظ نيروها شود مايه نابودى يا

--> ( 1 ) وسائل الشيعه جلد 11 حديث 6 از باب 24 از ابواب امر به معروف .